Met de meiden in de jungle; persoonlijk verslag van Claudia Vijge

Ik was dit keer met een hele groep mensen in TATR voor SCF. Stagiaires Anke & Lianne, vrijwilligers Jan, Linda & Mark. Dat was nog niet alles want ook Michiel Flooren (stagebegeleider Saxion) en Praveen Ohal (van onze Indiase partner) zijn langsgeweest met hun vrouwen. Dat betekende voor mij een hele drukke tijd.

Anke & Lianne reisden met mij mee naar India en ik heb hen, zo goed ik kon, in een paar uur wegwijs gemaakt in Delhi. Toen was het tijd voor mij om op weg te gaan naar Ranchi waar ik mijn eerste bestuursvergadering had met HOPE & Animal Trust, onze Indiase partner. Ik heb een presentatie gegeven over SCF India en de mogelijkheden die er zijn als we samenwerken. Dat viel in hele goede aarde en het bestuur was enthousiast. Ik moest al vrij snel weer op de trein naar Nagpur waar ik de meiden zou zien op het station.

In Nagpur aangekomen vertelden de meiden mij dat het inderdaad niet zo handig is om met grote koffers te reizen in India. Het was dus nog een heel gehannes om alles goed en wel de trein weer in te krijgen, op naar Chandrapur waar Samir (chauffeur & supergids) en Suleman (manager HP & financien) ons zouden ophalen.

Van het station eerst naar het huis van Shanoo (manager & trainer HP) & Suleman om op te frissen en wat te eten. Of je het nu wil of niet, bij Shanoo krijg je altijd eten zodra je binnenkomt! Op naar TATR, 'mijn tweede thuis' op deze aardbol! Ik was erg benieuwd wat de meiden ervan zouden vinden en hoe het zou zijn om iedereen weer te zien voor mezelf. Het weerzien was heel leuk. De mensen zijn daar niet zo van het enthousiasme a la Claudia maar ze hadden allemaal een glimlach op hun gezicht dus het zit wel goed, bedacht ik.

Ons verblijf was de Chital Shed, waar ik ook 5 maanden heb gewoond tijdens mijn stage boven op de heuvel een paar honderd meter van andere mensen vandaan. Dat kan heel ver zijn in de jungle, maar het is daar lekker rustig en je wordt niet constant lastig gevallen door Indiase toeristen die een kijkje komen nemen bij de 'foreigners'.

De eerste week was ik alleen met de meiden en heb ik hen zoveel mogelijk dingen uitgelegd en laten zien die relevant waren voor hun stage maar ook voor SCF. Anke & Lianne gingen naar India te onderzoeken of het voor SCF India haalbaar is een kleinschalig eco-hotel te starten in samenwerking met de lokale bevolking.

We zijn zo vaak mogelijk op jungleronde gegaan zodat ik hen kon laten zien waar SCF het allemaal voor doet. We hebben geluk gehad want we hebben veel gezien waaronder een tijger op hun tweede dag in TATR! Dat is niet alles, want er loopt van allerlei gespuis rond in de jungle zoals kruiperige insecten, schorpioenen en vliegende beestjes. Dit er zijn heel wat gillentjes en paniekaanvallen geweest. Maar ik moet zeggen dat de meiden zich heel stoer hebben gedragen en tegen de tijd dat ik wegging werden ze niet warm of koud van een insectje of een aapje.

Ik heb hen ook meegenomen naar de eerste vergadering met de nieuwe dames van het Handicraft project in het tweede dorp, Modhuli. Hun eerste echte confrontatie met een vergadering in een dorp waarbij iedereen even een kijkje komt nemen wat er aan de hand is. Als je wit zien wat er gebeurde na de vergadering, klik hier.

Aan het eind van de eerste week kwam de rest van het gezelschap verspreid over twee dagen. Vanaf dat moment begon mijn stress.....Als je ineens met 6 Nederlanders in de jungle zit en je voelt je verantwoordelijk zoals ik dan ben je de hele dag iedereen in de gaten aan het houden. Is iedereen blij, heeft iedereen te eten, is de kamer ok, oh jee ze willen wat doen, wat kunnen ze doen.

Naast wat frustraties met een chauffeur zonder rijbewijs, bezwijkingen van de hitte en walging voor koriander ging het allemaal goed. Ze vonden het allemaal prachtig, indukwekkend en geweldig. Dat kan ook bijna niet anders natuurlijk, iedereen zou eens een tripje moeten maken naar TATR....dan weet ik nog wel een leuk hotel...

Voor mij was het een werkbezoek anders dan de voorgaanden. Ik moest zorgen dat de meiden met hun stageopdracht aan de slag konden, dat Jan wist wat hij kon gaan doen in de 6 weken dat hij zou blijven. Wat klusjes hier en daar voor Mark & Linda, ik moest zorgen dat Michiel en Anja besmet raakten met het SCF virus en.....oh ja ik moest ook nog heel wat zaken bespreken met Praveen zodat we onze samenwerkingsovereenkomst konden gaan tekenen bij de rechtbank (lees meer hierover).

Ik was dus meer bezig met andere mensen aan het werk zetten dan dat ik zelf echt aan het werk was. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel, want ik merkte dat onze medewerkers eigenlijk alles zelf wel kunnen. Er hoeft niet meer iemand mee als ze dingen moeten doen of regelen, dat kunnen ze allemaal zelf! Dat is heel erg fijn.

Al met al heeft iedereen, behalve Michiel en Anja, 1 of meer tijgers gezien, genoten van de jungle, gezien hoe de mensen leven en naar school gaan en hopelijk begrijpen nu ook zij waar wij het allemaal voor doen!

Het werkbezoek was anders dan andere keren, dat betekent wel dat SCF India weer een stap verder is in de groei en ontwikkeling die we voor ogen hebben en dat geeft een heel fijn gevoel.

Bedankt allemaal voor een geweldige tijd in TATR!

Voor foto's van dit werkbezoek, klik hier!